به گزارش آیندگان، مواجهه تیم ملی ایران با آرژانتین در جام جهانی ۲۰۱۴، یکی از ماندگارترین و حسرتبارترین دیدارهای تاریخ فوتبال ایران محسوب میشود. این بازی در ورزشگاه مینرائو شهر بلو هوریزونته برگزار شد و تیم ایران با دفاعی منسجم و فشرده توانست تا دقایق پایانی دروازهاش را در امان نگه دارد و حتی با چند هجمه معکوس، کادر آرژانتینیها را به خطر بیندازد. اما در دقیقه ۹۲، لیونل مسی با یک ضربه شگفتانگیز از بیرون محوطه جریمه، مانع شکست ایران شد. گل مسی در لحظهای رسید که بازیکنان ایرانی از نظر بدنی در اوج خستگی بودند و این عامل باعث شد یکی از بهترین نمایشهای دفاعی تاریخ فوتبال کشور، به شکست تلخی ختم گردد.
علاوه بر نتیجه ناگوار، یکی از صحنههای بحثبرانگیز آن مسابقه، برخورد نیمه دوم بین اشکان دژاگه و پابلو زابالتا در محوطه جریمه آرژانتین بود. بسیاری از کارشناسان داوران و رسانههای بینالمللی معتقد بودند این موقعیت میتوانست ضربه جزا برای ایران باشد. اگر در آن زمان سیستم_VAR وجود داشت، احتمال بسیار زیادی وجود داشت که داور پس از بازبینی، به ضربه جزا رأی میداد. این موضوع میتوانست سرنوشت بازی را کاملاً تغییر دهد، زیرا ایران با حضور جواد نکونام به عنوان ضربهزن اصلی، شانس بالایی برای گل داشت و میتوانست در ادامه از برتری خود دفاع کند. این فرصت از دسترفته، بار حسرت این شکست را تشدید کرد.
🔗 بیشتر بخوانید: سردار با دبل به یک قدمی آقا کریم رسید
رضا قوچاننژاد، مهاجم سابق تیم ملی که در آن بازی حضور کامل داشت، در مصاحبهای تازه با یک برنامه اینترنتی درباره آن شکست و اینکه آیا بهتر نبود در آن لحظه بر مسی اشتباه کند، اظهار کرد: «ابتدا باید بگویم آن لحظه در دقیقه ۹۲ رخ داد؛ یعنی در شرایطی که ما بازیکنان تمام انرژیمان را در بازی صرف کرده بودیم و عملياً قدرت فکر کردن باقی نمانده بود. کل تیم در محوطه جریمه خودمان مستقر شده بودیم و تنها من یا حداکثر یک دو بازیکن دیگر بیرون از محوطه بودیم.»
او ادامه داد: «در این وضع، مسی توانست با یک حرکت استثنایی، از میان ما عبور کند و گل پیروزی را ثبت نماید. اگر هر بازیکنی غیر از مسی در آن موقعیت قرار داشت، مطمئن هستم آن گل اتفاق نمی افتاد. حتی کریستیانو رونالدو هم با توجه به اینکه موقعیت نیاز به ضربه با پای چپ داشت، احتمالگلزنی او پایینتر بود. من آن صحنه را احتمالا بیش از صد بار در شبکههای اجتماعی، عکسها و تحلیلهای فنی مرور کردهام. اگر من در آن لحظه مدافع بودم، احتمالاً با پای راستم برای بلاک کردن توپ عمل میکردم، چون شانس مهار بیشتری داشتم. اما متاسفانه با پای چپ رفتم و همین چند سانتیمتر تفاوت باعث شد توپ به گل تبدیل شود.»
🔗 بیشتر بخوانید: همه باشگاهها جستوجو این ستاره!_آیندگان
قوچاننژاد افزود: «در آن دیدار، ما و سایر مدافعان تیم ملی کارکرد بسیار خوبی در مهار مسی داشتیم، بهویژه در نیمه اول. بر اساس آمارهای منتشرشده پس از بازی، او کمتر از سایر بازیکنان دوید و فکر میکنم مجموعاً ۶ یا ۷ کیلومتر را طی نکرده باشد. در طول نیمه اول، به خوبی فضاها را بستیم و هیچ تحرکی به او ندادیم. تمام برنامههای پیش از بازی به درستی اجرا شد. با این حال، در نیمه دوم، تنها یک لحظه کافی بود تا مسی تفاوت خود را نشان دهد. اگر هر بازیکنی دیگر جای او بود، قطعاً ناراحتی بیشتری به ما میرساند؛ اما مسی در طول بیست سال اخیر بارها و بارها ثابت کرده چرا به عنوان بهترین بازیکن جهان شناخته میشود. او همیشه با بازیهایش ما را با فوتبال شیفته کرده است. به همین دلیل، اگر قرار باشد کسی اجازه داشته باشد چنین گلی را به ما بزند، بیتردید آن شخص لیونل مسی است.»
او در بخش دیگری بیان کرد: «بازی با آرژانتین برای ما خاطرهای تلخ و در عین حال شیرین بود. از یک سو، به دلیل شکست در دقیقه پایانی، تلخی خاصی داشت؛ چون اگر همان گل در دقایق اول بازی خورده میشد، تحمل آن آسانتر بود. اما گل خوردن در دقیقه ۹۲، حس شکست را بسیار سنگینتر کرد. از سوی دیگر، اگر در آن دیدار سیستم VAR وجود داشت، قطعاً ضربه جزای ما گرفته میشد. برخوردی که با اشکان دژاگه در محوطه جریمه رخ داد، ضربه جزای صریحی بود که متاسفانه نادیده گرفته شد. اگر آن صحنه به ضربه جزا منجر میشد، با حضور بازیکنی چون جواد نکونام که در تبدیل پنالتیها توانایی داشت، احتمال بسیار زیادی به گل میرسیدیم و میتوانستیم در ادامه از برتریمان محافظت کنیم.»
🔗 بیشتر بخوانید: علیرضا حقیقی با یک رقیب جدی در خرم آباد_آیندگان
قوچاننژاد در پایان تصریح کرد: «من در آن بازی نیز دو موقعیت خطرناک داشتم؛ یک ضربه سر و یک شوت مستقیم. اشکان دژاگه نیز با ضربه سر خود دروازهبان آرژانتین را به سختی انداخت. حیف شد که این بازی با تمام آن تلاشها از دست رفت. پیش از بازی بسیاری از رسانهها و کارشناسان، شانس ما را ناچیز میدانستند و حتی میگفتند مسی پس از این دیدار آقای گل جام خواهد شد. آنها میگفتند اگر ایران در نیمه اول کمتر از ۶ گل بخورد، نوعی برنده شده است. همین حرفها، انگیزه ما را دوچندان کرد و ما با تمام توان به مصاف آرژانتین رفتیم. احساس میکردیم میتوانیم نتیجهای تاریخی رقم بزنیم، اما تقدیر به نفع ما تمام نشد.»
