تحقیقات تازه نشان می‌دهد که خطر ژنتیکی ابتلا به بیماری آلزایمر بیش‌تر تحت تأثیر سمت مادری نسبت به سمت پدری قرار دارد. این مطالعه که در مجله جاما نورولوژی منتشر شده، بر روی داده‌های بیش از چهار هزار و چهارصد نفر انجام شده است.
بر اساس یافته‌های پژوهش، افرادی که مادران آن‌ها سابقه از دست دادن حافظه داشته‌اند، در هر سنی بیش‌تر در معرض خطر ابتلا به آلزایمر می‌باشند. با این حال، اگر پدر فرد دچار از دست دادن حافظه زودرس (قبل از شصت و پنج سالگی) باشد، آن فرد نیز در معرض خطر بیش‌تری قرار می‌گیرد.
این تحقیق که بر روی چهار هزار و چهارصد و سی و سه نفر در بازه سنی شصت و پنج تا هشتاد و پنج سال انجام شده، مشخص می‌کند که سطح آمیلوئید بتا در مغز افرادی که مادرانشان سابقه اختلال حافظه داشته‌اند، به طور معناداری بالا‌تر است. این سطوح در مقایسه با افرادی که تنها سابقه پدری از اختلال حافظه داشته‌اند یا هیچ سابقه خانوادگی نداشته‌اند، افزایش قابل توجه‌ی نشان می‌دهد.
یکی از فرضیات محققان این است که اختلالات می‌توکندری که از سمت مادر به ارث می‌رسد، می‌تواند نقش مهمی در این ارتباط داشته باشد. می‌توکندری‌ها ساختار‌هایی هستند که انرژی سلول‌ها را فراهم می‌کنند و نقص در آن‌ها می‌تواند منجر به اختلالات شناختی و در نهایت بیماری آلزایمر شود.
این مطالعه بر اهمیت ژنتیک در گسترش آلزایمر تأکید دارد، اما عوامل خطر دیگر نظیر دیابت، فشار خون بالا، بیماری‌های قلبی و رژیم غذایی نامناسب نیز می‌توانند به طور قابل توجه‌ی در شکل‌گیری این بیماری نقش داشته باشند. در سال ۲۰۲۰ بیش از پنجاه و پنج می‌لیون نفر در سراسر جهان با زوال عقل زندگی می‌کردند و پیش‌بینی می‌شود تعداد مبتلا‌ها هر بیست سال تقریبا دو برابر شود.