چرا نسخه پنهانکار و صادراتی اف-۱۵ موفق نبوده است؟

اف-۱۵ اس‌ای سایلنت ایگل (F-15SE Silent Eagle) ساخت بوئینگ، یک نسخه پیشرفته از جنگنده اف-۱۵ استریک ایگل است که توسط شرکت مک‌دونل دوگلاس طراحی و ساخته شده بود. این نسخه از اف-۱۵ که به دلیل کاهش سطح مقطع راداری خود شناخته می‌شود، در درجه اول برای مشتریان بین‌المللی تدوین شده بود. بوئینگ نمونه اولیه سایلنت ایگل را در مارس ۲۰۰۹ رونمایی کرد و اولین پرواز خود را در جولای ۲۰۱۰ انجام داد.

🔗 بیشتر بخوانید: گالری چت‌جی‌پی‌تی: مشاهده تمام تصاویر ساخته‌شده با هوش مصنوعی + ویدیو – آیندگان

هرچند چندین نیروی هوایی جهانی به سایلنت ایگل علاقه نشان دادند، این نوع برای نیروی هوایی ایالات متحده پرواز نکرد. این مقاله به بررسی طراحی اف-۱۵ اس‌ای و دلایل این که انتخاب مناسبی برای نیروی هوایی ایالات متحده نبوده است خواهد پرداخت.

طراحی اف-۱۵ اس‌ای سایلنت ایگل

• طول: ۱۹.۴ متر
• ارتفاع: ۵.۶ متر
• طول بال‌ها: ۱۳ متر
• محفوظه سلاح‌های تطبیقی (CWB)
• ظرفیت حمل محموله افزایش‌یافته
• ردپای راداری کاهش‌یافته
• پایه‌های تسلیحاتی برای ۴ موشک هوا به هوای اضافی
• دم‌های عمودی دوگانه

طراحی سایلنت ایگل بر پایه بدنه اف-۱۵ اصلی است، با چندین بهبود در ویژگی‌ها، سیستم‌ها و اجزای آن. این هواپیما دارای یک محفظه جدید و تطبیقی سلاح‌ها (CWB) است که جانشین مخازن سوخت تطبیقی استاندارد می‌شود. این تغییرات به طور قابل توجهی ظرفیت حمل داخلی جنگنده را افزایش داده و ردپای راداری آن را به حداقل می‌رساند.

🔗 بیشتر بخوانید: ام جی QS مدل ۲۰۲۵ با قیمت کمتر از ۵۰ هزار دلار اراعه خواهد شد_آیندگان

طراحی محفظه جدید سلاح‌ها با پلتفرم خارجی هواپیما مطابقت دارد و احتمال شناسایی هواپیما را کاهش می‌دهد. لایه روکش منحصر‌به‌فردی بر روی سطوح گوناگون هواپیما اعمال شده بود تا ردپای رادار آن را کاهش دهند. ویژگی پنهانکاری بهبود‌یافته، نقطه قوت مهم برای سایلنت ایگل بود که کارآیی ماموریتی بیشتری را ممکن می‌کرد.

این جنگنده سایلنت ایگل دارای دو ایستگاه تسلیحاتی اضافی بود که تعداد موشک‌های هوا به هوای قابل حمل را افزایش می‌داد. دو دم عمودی این نوع را بسیار بی‌نظیر می‌ساخت، ترکیبی که لیفت عقب هواپیما را بهبود بخشیده و در عین حال منفعت‌گیری بالستیک را کاهش می‌داد. برد عملیاتی آن با افزایش لیفت آیرودینامیکی و کاهش اصطکاک، بیش از ۱۸۵ کیلومتر افزایش یافته بود.

🔗 بیشتر بخوانید: نقد و بررسی ویدیتور؛ پلتفرم ساخت ویدیو آنلاین با کمترین هزینه

چرا نیروی هوایی ایالات متحده به این نوع از اف-۱۵ علاقه‌مند نبوده است؟

• حداکثر سرعت: ۲.۴۵ ماخ، ۲۶۰۲ کیلومتر در ساعت
• سرعت کروز: ۹۱۹ کیلومتر در ساعت
• برد: ۳۹۷۱ کیلومتر با سه مخزن سوخت خارجی
• برد رزمی: ۱۰۸۵ کیلومتر
• برد فرابری: ۵۶۰۰ کیلومتر با مخازن سوخت تطبیقی و سه مخزن سوخت خارجی
• سقف پروازی: ۶۵,۰۰۰ فوت (۲۰,۰۰۰ متر)

اف-۱۵ اس‌ای سایلنت ایگل یک هواپیمای نسل چهارم است که عمدتاً برای تلاش‌های دفاعی برنامه‌های جنگنده تهاجمی نسل پنجم کنار گذاشته شد. نسخه سایلنت ایگل درست در زمانی رونمایی شد که پیمانکاران دفاعی در ایالات متحده در حال رقابت برای عقد قرارداد ساخت برنامه نسل پنجم چندمنظوره بودند که می‌توانست نیازهای نیروی هوایی ایالات متحده را برآورده کند.

جنگنده‌های برتری هوایی نسل جدید به طور قابل توجهی بهتر از هواپیماهای تقویت‌شده نسل چهارم همانند عقاب بی‌صدا بودند. علاوه بر این، با دقت به یکسان بودن بدنه و اجزای مهم هواپیما با اف-۱۵ اصلی، علاقه چندانی به سرمایه‌گذاری در آن وجود نداشت.

برخلاف اف-۱۵ سایلنت ایگل، نیروی هوایی خواهان یک هواپیمای برتری هوایی جدید بود که بتواند به سرعت ۲.۵ ماخ برسد و بار قابل توجهی بیشتری از موشک‌های قدیمی حمل کند. با ایده موشک‌های هسته‌ای و نیاز بالقوه به آن‌ها در آینده، حداکثر وزن برخاست بیشتر به یکی از نیازهای مهم نیروی هوایی تبدیل شد.

هرچند اف-۱۵ اس‌ای به عنوان یک هواپیمای نسل چهار پلاس با تعداد زیادی از قابلیت‌های پنهانکاری و تهاجمی جدیدتر به بازار عرضه شد، بیشتر به عنوان یک جنگنده صادراتی دیده می‌شد، در درجه اول برای اپراتورهای قدیمی این جنگنده همانند نیروی هوایی کره جنوبی و نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی. این دو نیروی هوایی، همراه با برخی دیگر، در ابتدا به عقاب بی‌صدا علاقه نشان دادند با امید اینکه ناوگان حاضر اف-۱۵های خود را ارتقا دهند.

باور بر این بود که نسخه بهبود‌یافته اف-۱۵ اس‌ای به طور قابل توجهی از تعداد بسیاری از هواپیماهای رقیب حاضر در بازار از جمله یوروفایتر تایفون و سو-۳۵ روسی پیشرفته‌تر است.

اکثر ویژگی‌های سایلنت ایگل در اف-۱۵ ای‌اکس ایگل دو گنجانده شده است

وزارت دفاع ایالات متحده می‌خواست این هواپیمای دو موتوره را ارتقا دهد تا تغییرات دریچه سوخت را کارآمدتر انجام دهد، همانند تشکیل اف-۱۵ اس‌ای. جنگنده سایلنت ایگل دارای دو موتور توربوفن اف۱۱۰-جی‌ای-۱۲۹ ساخت جنرال الکتریک است که نزدیک به ۳۰,۰۰۰ پوند نیروی پیشرانه برخاست تولید می‌کنند. گزینه موتوری دیگر برای این هواپیما، دو موتور توربوفن پرات اند ویتنی اف ۱۰۰-پی‌و-۲۲۹ است که نیروی پیشرانه مشابهی را تولید می‌کنند.

اف-۱۵ ای‌اکس ایگل دو با اکثر ویژگی‌های معرفی‌شده در سایلنت ایگل طراحی شده است و به عنوان یک پلتفرم نسل چهارم پلاس در نظر گرفته می‌شود. این پلتفرم جنگنده مناسب همه شرایط آب و هوایی برای اهداف نیروی هوایی ایالات متحده، به طور خاص در رابطه با پرواز در ارتفاع پایین و هدف‌گیری دقیق، بسیار مناسب می‌بود.

به ادعای نیروی هوایی ایالات متحده،

«سیستم ناوبری ارتفاع پایین و هدف‌گیری فروسرخ برای شب یا لانتیرن (LANTIRN) به هواپیما اجازه می‌دهد در ارتفاع کم، در شب و در هر شرایط آب و هوایی پرواز کند و با انواع سلاح‌های هدایت‌شونده و غیر هدایت‌شونده به اهداف زمینی دعوا کند. سیستم لانتیرن، متشکل از دو غلاف متصل به تکه بیرونی هواپیما، به اف-۱۵ ای دقت بی‌نظیری در شلیک تسلیحات در روز یا شب و در هوای بد می‌دهد».

<!–

–>