تحلیل نمایشگاه جغرافیای خاموش معصومه یعقوبیزاده رنگ و بافت در خدمت تداعی معنا, منیژه صالحپناه در یادداشتی درباره نمایشگاه جغرافیای خاموش معصومه یعقوبیزاده، رویکرد اکسپرسیونیستی هنرمند را در تبدیل منظره و معماری به فضای عاطفی و تأویلپذیر بررسی میکند. آثار با ضربهقلمهای آزاد، تضادهای رنگی و فرمهای نوسان میان بازنمایی و انتزاع، مخاطب را به شریک ساختن معنا میکنند تا دریافت کننده روایتی از پیشتعیینشده باشد.
از جمله ویژگیهای بارز، بافت برجسته قلممو، غلبه ساختارهای عمودی و تیرگیِ زمینههاست که انسجام بصری به مجموعه میبخشد. هنرمند اشاره کرده است که آثار اغلب در یک نشست (از غروب تا صبح) و بدون بازنگری تکمیل میشوند که حس فوریت و حرکت در آنها تقویت میکند. عنوان جغرافیای خاموش در تضاد با شدت رنگ و حرکت، به فضایی ناگفته اشاره دارد که با رنگ و ماده بیان میشود، نه با توضیح لفظی.