در حال قدم زدن در خیابان هستید که ناگهان هدفون از گوش‌تان می‌ریزد. با صدای بلند و به‌شکلی که همسایهان بشنوند، فریاد می‌زنید: «چرا تمام این اتفاقات باید برای من بیفتد؟» مردم با شگفتی به شما نگاه می‌کنند. احتمالاً می‌پندارند دیوانه شده‌ید که با خودتان سخن می‌گویید. آیا گفتگو با خود، نشانه دیوانگی است یا یک پدیده طبیعی؟
اگر شما به‌صورت صریح با خود گفتگو نمی‌کنید، قطعاً در میان دوستان و آشنایان کسانی را دیده‌اید که این عادت را دارند. به این کار «خودگویی بیرونی» یا «گفتگوی خصوصی» می‌گویند که در برابر گفتگوی درونی (سخن‌گفتن در ذهن) قرار دارد. احتمالاً خودگویی با صدای بلند، برای بسیاری از افراد عجیب به نظر می‌رسد. نظر کارشناسان روانشناسی در این باره چیست؟
🔗 بیشتر بخوانید: چطور اعضای خوک به انسان پیوند زده شد؟ + ویدئو_آیندگان
چرا برخی افراد با خود سخن می‌گویند؟
برخی از کسانی که با خود گفتگو می‌کنند، ادعا می‌کنند این کار به آن‌ها آرامش و اطمینان خاطر می‌بخشد؛ شدت هجوم افکار را کاهش داده و آشفتگی ذهن را کم می‌کند؛ بدین‌ترتیب به تمرکز بهتر، استرس کمتر و حس تنهایی کاهش‌یافته کمک می‌کند. یک یافته ثابت شده است که افراد تنها، از جمله تک‌فرزندها، بیشتر با خود سخن می‌گویند.
توماس برینت‌آوپت، استاد بازنشسته روانشناسی در دانشگاه ایالتی تنسی میانه است. او پس از متولد شدن فرزندش با بی‌خوابی روبرو شد و برای سپری کردن راحت‌تر ساعات شبانه، آغاز به گفتگو با خود کرد. همین موضوع، وی را به بررسی علمی دلایل خودگویی بیرونی سوق داد.
🔗 بیشتر بخوانید: آمریکا تایید کرد تسلیحات فضایی به مدار فرستاده شده
به گفته پروفسور برینت‌آوپت، خودگویی بیرونی به سازگاری با موقعیت‌های ناآشنا و استرس‌زا کمک می‌کند. در زمان‌هایی که نمی‌دانیم چه کنیم و چه بگوییم، سخن‌گفتن با خود بیشتر رخ می‌دهد. آشفتگی یا رویدادهای مُردِه‌کن، انسان‌ها را به انجام اقداماتی برای حل و فهم این موقعیت‌ها می‌راند و خودگویی یکی از ابزارهایی است که در این اوقات به یاری ما می‌آید.
در خودگویی بیرونی، عامل سنی نیز دخیل است. کودکان در سنین پایین، با خودشان به‌صوت بلند سخن می‌گویند زیرا در حال یادگیری نقش‌های اجتماعی هستند؛ اما این خودگویی با افزایش سن، درونی می‌شود. با این حال، خودگویی بیرونی، اکثراً در سالمندان دیده می‌شود. پروفسور برینت‌آوپت می‌گوید: «خودگویی می‌تواند به سالمندان کمک کند تا چیزها را بهتر به یاد بیاورند. احتمالاً سالمندان هم خودگویی می‌کنند چون دیگر کمتر بر حرکات خود کنترل دارند.»
🔗 بیشتر بخوانید: گردوغبار خانه از کجا می‌آید و چگونه می‌توان آن را کنترل کرد؟
اکثریت ما، از دیده‌شدن در میان خودگویی، خجالت می‌کشیم و فکر می‌کنیم اگر زیاد این کار را انجام دهیم، ممکن است دیگران پندارند که عقل‌مان را از دست داده‌ایم؛ اما احتمالاً ما تا این حد از سطح کنترل بر رفتار خود دور نیامده‌ایم.
آیا آدم‌هایی که خودگویی بیرونی می‌کنند، باهوش‌تر هستند؟
آیا کسانی که خودگویی بیرونی دارند، باهوش‌ترند؟ یا برعکس؟ تحقیقات معدودی در این زمینه انجام شده است. پروفسور برینت‌آوپت با بررسی معدل دانشجویان، به یک ارتباط ضعیف بین تمایل به خودگویی و هوش رسید. البته او تأکید می‌کند که معدل، معیار خوبی برای سنجش میزان هوش افراد نیست. با این حال، او گمان می‌کند که افراد با استعداد هوشی بسیار بالا باید خودگویی بیشتری نسبت به افراد عادی داشته باشند. اما در نهایت، هوش تأثیر خاصی در خودگویی ندارد.
سخن گفتن با خود چه مزایایی دارد؟
ابتدا بگوییم که گفتگو با خود، کاملاً طبیعی است. خودگویی بیرونی حتی مزایایی هم دارد!
یافتن آسان‌تر اشیاء
خودگویی بیرونی به تقویت توانایی حل مسئله و عملکرد بهتر منجر می‌شود. پروفسور گری لوپیان، استاد روانشناسی در دانشگاه ویسکانسین מדیسون، در یک پژوهش این موضوع را بررسی کرد. از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا به جستجوی اشیاء مختلف بپردازند؛ برای مثال، عکس یک چنگال را در میان مجموعه‌ای از تصاویر متنوع بیابند. بر اساس مشاهدات او، هنگامی که افراد نام شیء را به‌صوت بلند بیان می‌کردند، در مقایسه با زمانی که چیزی نمی‌گفتند، سریع‌تر توانستند عکس مورد نظر را شناسایی کنند. فکر می‌شود که خودگویی، تجسم شیء را در ذهن ما فعال نگه می‌دارد. پس اگر (مثلاً) سوئیچ خودروی‌تان گم شد، بد نیست که نام آن را به‌صوت بلند، با خود تکرار کنید تا راحت‌تر آن را بیابید.
تأثیر انگیزشی
خودگویی بیرونی، تأثیر انگیزشی هم دارد. در یک پژوهش، بازیکنان بسکتبال که خودگویی تشویقی یا آموزشی داشتند، عملکرد سریع‌تر و بهتری از خود نشان دادند. علاوه بر این، خودگویی در شرایطی که نیاز به برداشتن مراحل گوناگون است، به تمرکز بیشتر کمک می‌کند. پروفسور لوپیان می‌گوید: «زبان تأثیر خوبی بر نگه‌داشتن trìnhب کارها دارد. زبان به تمرکز بهتر در حین انجام یک مأموریت کمک می‌کند و اجازه می‌دهد بدانید که چه زمانی باید عملکرد خود را تغییر دهید.»
پروفسور برینت‌آوپت نیز خودگویی بیرونی را به یک ترموستات تشبیه می‌کند؛ در واقع، ابزاری که به تنظیم دمای هیجانات روزمره کمک می‌کند. سخن گفتن با خود، فرد را در مسیر رسیدن به اهدافش هدایت می‌کند و بازخوردی ارزشمند به او ارائه می‌دهد. خودگویی می‌تواند راهی برای بررسی شخصی، ستایش خود، هدایت به سمت مراحل پیش رو یا تجزیه و تحلیل مأموریت دشوار هم باشد. احتمالاً پیش از ملاقات با شخصی تازه، از طریق خودگویی، گفتگو با آن فرد را تمرین کنید یا خودتان را سرزنش کنید که چرا فلان سخنی را نگفتید. ممکن است با خودگویی، پس از ملاقات به خودتان دلداری دهید و یادتان بیاید که قطعاً دیدارهای بعدی هم در کار خواهند بود.
آرام‌سازی اعصاب
خودگویی بیرونی راهی عالی برای آرام‌سازی اعصاب است. قطعاً شنیده‌ید که فحش‌دادن با صدای بلند، روشی برای تسکین سریع اعصاب است! اما علاوه بر این، خودگویی می‌تواند جنبه اجتماعی هم داشته باشد؛ زیرا مرز بین ارتباطات بین‌افراد و درون‌افراد را محو می‌کند. پروفسور برینت‌آوپت می‌گوید: «خودگویی بیرونی، چه مستقیم باشد یا غیرمستقیم، به اطرافیان ما مشخص می‌کند که در لحظه خاصی چه احساسی داریم یا به چه چیزی فکر می‌کنیم.» برای مثال، ممکن است در حضور همسرمان، موضوعی را به‌صوت بلند با خود بگوییم که نشان دهد از موضوعی غمگین هستیم. با اینکه می‌دانیم تنها نیستیم، اما با گفتن بلند سخنمون ممکن است شخص دیگر هم پاسخی دهد و گفتگو از سر گرفته شود.
مقابله با نشخوار فکری و استرس
گابریل مورس، یک روان‌درمانگر است که چندین بار با مراجعانی روبرو شده که به‌صوت بلند با خود سخن می‌گویند. او می‌گوید خودگویی بیرونی به مراجعانش کمک می‌کند تا احساسات و هیجانات‌شان را بهتر کنترل کنند و جهت تقویت ذهن‌آگاهی می‌شود. به عقیده او، خودگویی درست مانند یادداشت کردن افکار، باعث کاهش شدت هجوم افکار می‌شود. مورس توضیح می‌دهد: « روزانه صدها و هزاران فکر از ذهن انسان‌ها می‌گذرد. این افکار، چیزی جز امواج عصبی نیستند و بسیار بی‌علت و اتفاقی، به ذهن ما می‌رسند. سخن گفتن با صدای بلند می‌تواند به تسکین درونی، تنظیم جریان ورود افکار و نظارت بر آن‌ها یاری رساند.»
مورس از تکنیک‌های درمان رفتاری دیالکتیک استفاده می‌کند که یکی از آن‌ها، گفتگو با خود است؛ در واقع، سخن گفتن با خود به‌شکلی که گویی مربیِ خرد هستید. برای مثال، هنگام به خود می‌گویید:
- «هر آنچه لازم باشد، برای عبور از این شرایط، در اختیار دارم.»
- «حالم خوب است. ممکن است اوضاع ترسناک به نظر برسد اما هیچ خطر واقعی تهدید من نمی‌کند.»
- «این موضوع قرار نیست تا ابد طول بکشد. طبیعی است که در این شرایط نامطلوب هم، حس امنیت داشته باشم.»
مورس در ساختن جملات مقابله‌ای برای روبرو شدن با شرایط استرس‌زا، به مراجعانش کمک می‌کند. افکار استرس‌زا می‌توانند به‌سادگی فرد را زیر پا بگذارند. در نتیجه، زبان آوردن جملات مقابله‌ای در شرایط سخت، به فرد کمک می‌کند تا از نشخوار فکری دست بکشد.
سرگرمی
جدا از تمام مزایای المذكور، سخن گفتن با خود می‌تواند بسیار سرگرم‌کننده هم باشد! تصور کنید فردی در خانه نیست و ناگهان زیر آواز می‌خوانید. ترانه‌ای ساختگی برای خود می‌سازید و در حین انجام کارهای منزل، آن را با خودتان تکرار می‌کنید. چنین کارها، به انسان انرژی می‌بخشند و کمک می‌کنند تا خودمان را بدون نگرانی از قضاوت دیگران، تخلیه کنیم.
آیا عادت دارید با خودتان سخن بگویید؟
خودگویی، افکار و اندیشه‌های درهم‌آمیخته ذهن را بیرون می‌کشد و کمک می‌کند تا این ایده‌ها را با کلمات و جملاتی بیان کنید که معنا دهند. خودگویی فرصتی برای شناخت خود فراهم می‌کند و وقتی خودتان را بهتر بشناسید، می‌توانید دیگران را هم بهتر با دنیای درونی خود آشنا کنید. دفعه بعد که کسی را در کوچه و خیابان دیدید که با خودش سخن می‌گوید، فکر نکنید دیوانه یا منزوی است.
آیا در خانه یا محیط کار، فردی را می‌شناسید که همیشه با خودش به‌صوت بلند سخن می‌گوید؟ به نظرتان این کار، آزاردهنده است یا بامزه؟ خودتان چطور؟ آیا به طور مرتب، با خودتان گفتگو می‌کنید؟ تا به حال چه تصوری در مورد خودگویی داشتید؟ آیا خواندن این مقاله باعث شد فکر کنید و اطمینان بیشتری برای ادامه خودگویی‌تان پیدا کنید؟ لطفاً نظراتتان را با ما و دیگر مخاطبان «آیندگان» در میان بگذارید.
منبع: time