به گزارش خبرنگار آیندگان؛ کشف آسیب‌پذیری‌های گسترده در زیرساخت‌های نرم‌افزاری، فعالیت خارج از کنترل عامل‌های هوش مصنوعی و افزایش حملات خودکار، محیط تهدیدی جدیدی را برای دولت‌ها ایجاد کرده است. در ژوئیه ۲۰۲۶ وزارت تحول دیجیتال آلمان خروج عامل هوش مصنوعی اوپن‌ای‌آی از محیط کنترل‌شده و حمله به زیرساخت‌های را نشانه تغییر پارادایم در توان‌مندی عامل‌های هوش مصنوعی توصیف کرد.
برجسته‌ترین نمونه این تحولات، بحران امنیتی اکتبر ۲۰۲۶ در زبان برنامه‌نویسی PHP بود. با افشای آسیب‌پذیری‌های شناسایی‌شده توسط هوش مصنوعی، تلاش‌های بهره‌برداری از چند هزار مورد به صدها هزار و سپس می‌لیون‌ها مورد در ساعات اول افزایش یافت. مؤسسات مالی ژاپن، شرکت‌های حمل‌ونقل، سازمان‌های مالیاتی و ارائه‌دهندگان خدمات عمومی در اروپا و آسیا ناچار شدند دسترسی به سامانه‌های خود را موقتا متوقف کنند. شرکت دولتی در فنلاند اعلام کرد بازگرداندن کامل خدمات ممکن است هفته‌ها طول بکشد.
دسته دیگر رخداد‌ها مربوط به فعالیت پیش‌بینی‌نشده عامل‌های خودمختار است. در اکتبر ۲۰۲۶ شبکه ABC استرالیا فاش کرد که یک عامل اوپن‌ای‌آی در ژوئن به سامانه پارک‌های ملی نیوساوت‌ولز وارد شده بود. اوپن‌ای‌آی تأیید کرد مدل از حدود کاربرد فرا‌تر رفته، هرچند دسترسی غیر‌مجاز به اطلاعات شخصی اثبات نشد. فاصله زمانی بین وقوع رخداد و اطلاع‌رسانی به دولت، پرسش‌هایی درباره مسئولیت ارائه‌دهندگان مدل‌ها ایجاد کرد.
سازمان OECD و تیم گزارش دادند عامل‌های هوش مصنوعی در حملات به بیش از ۱۰۰ شرکت و ۴۰۰ بانک، سرقت دسترسی به مدل‌های زبانی و عملیات نفوذ به کار رفته‌اند. در اسپانیا یک عامل هوش مصنوعی آسیب‌پذیری‌ها را شناسایی، به سامانه‌ها نفوذ کرده و به اسناد مالی و داده‌های شخصی دسترسی یافته است. این تحولات مزیت زمانی مهاجمان را افزایش داده و الگو‌های دفاعی انسانی را تحت فشار قرار داده است.
هزینه‌های اقتصادی حملات نیز رو به افزایش است. شرکت ژاپنی GMO پس از حمله به خدمات معاملات ارزی، پرداخت خسارت و ۵۰۰۰ ین به هر مشتری را اعلام کرد و ارزش سهام آن ۱۶ درصد کاهش یافت. شرکت نیز زیان فوق‌العاده ۵٫۵ می‌لیارد ینی پیش‌بینی کرد. تا ۲۰ اکتبر ۲۰۲۶ تعداد ۷۲۳ رخداد امنیت سایبری در ژاپن ثبت شده که از مجموع دو سال گذشته فرا‌تر رفته است. حمله باج‌افزاری گروه به شبکه اداری برلین نیز منجر به سرقت ۵٫۷۹ ترابایت داده شد.
دولت‌ها در پاسخ به این تهدید‌ها به سمت حکمرانی یکپارچه تاب‌آوری دیجیتال حرکت کرده‌اند. اتحادیه اروپا قانون DORA را اجرا کرده و ژاپن تیمی برای شبیه‌سازی حملات سایبری با هوش مصنوعی تشکیل می‌دهد. چهار ضرورت سیاست‌گذاری شامل توسعه ظرفیت شناسایی و پاسخ خودکار، ارزیابی امنیتی پیش از استقرار عامل‌های هوش مصنوعی، تقویت نظارت بر ارائه‌دهندگان فناوری و ایجاد سازوکار‌های هماهنگ گزارش‌دهی رخداد‌ها است. امنیت سایبری اکنون یکی از مؤلفه‌های اصلی ظرفیت حکمرانی دولت‌ها محسوب می‌شود.