به گزارش آیندگان، مریم امینی کارگردان نمایش داستان خرسهای پاندا که در سالن مدهآ تماشاخانه طهران روی صحنه است، رویکردی منحصر به فرد را در مواجهه با متن ماتئی ویسنییک انتخاب کرده است. این کارگردان به طور متعمد از تماشای اجراهای قبلی این اثر خودداری کرده تا تصویر ذهنی خالص خود را بدون تأثیرهای بیرونی به صحنه بیاورد. دغدغه اصلی او حفظ تمام لایههای متن بوده تا مخاطب بر اساس زیست و تجربه شخصیاش برداشت مستقیمی شکل دهد.
فضاسازی مینیمالیستی که امینی تدوین کرده، با حذف عناصر اضافه و تمرکز بر نمادپردازی در وسایل صحنه تحقق یافته است. همکاری با گروه طراحی شامل محمد تهرانچی و خضرایی، فرآیندی بوده تا از یک آپارتمان واقعی به فضاهای استعاری و سوررئال کند. نور و دکور مانند تکههای پازل به هم متصل شدهاند تا هر شب و صبح از ۹ شب و ۲ صبح نمایش، حسوحال منحصر به فرد خود را داشته باشد. تغییر صحنههای سریع و بیآزار، چالش بزرگی بوده که با تمهیدات فنی برطرف شده است.
انتخاب بازیگران و شکلگیری ارتباط عمیق میان خیام وقارکاشانی و غزاله اکرامی، ستون فقرات اجرا محسوب میشود. ماهها تمرین متمرکز بر گفتگو درباره احساسات، برداشت از دیالوگها و درک مشترک موقعیتها، فضایی را ایجاد کرده که در آن دو پرسوناژ تنها موجودات قابل مشاهدهاند، اما صداهای همسایهها و تلفن، جهان وسیعتری را تداعی میکنند. این صداهای بیرون صحنه، نه تنها بخش روایتاند، بلکه حضور غیابی دیگران را در دنیای دو نفره شخصیتها اثبات میکنند.
موسیقی و سکوت در این اثر ابزاری برای توصیف شخصیت مرد هستند، نه تزئین صحنه. امینی اگرچه آرزو داشت موسیقیهای اصلی را بهصورت زنده و متناسب با هر لحظه بسازد، اما محدودیتهای اجرایی او را به انتخاب قطعات موجود واداشت. تصمیم به حفظ سکوتها در لحظات کلیدی، با وجود ترس از واکنش مخاطب مدرن که از سکوت میفرینی، در نهایت تجربهای غنی برای تماشاچی فراهم آورده است. مخاطب اکنون هم سکوت را میبیند و هم میشنود، و در آن با شخصیتها همسو میشود.
این نمایش پیام واحدی را تحمیل نمیکند؛ بلکه درباره مسائل بنیادین بشر سخن میگوید. امینی میخواهد هر مخاطب با شهود و قلب خود وصل شود و پرسش یا دریافتی شخصی با خود ببرد. اثری که مخاطب را در خود میبیند، نه تماشاگری بیتفاوت. این رویکرد، تئاتر را از سرگرمی محض به تجربهای روانشناختی و وجودی ارتقا میدهد.
چالش اصلی امروز تئاتر، اقتصاد و جذب مخاطب در شرایط سخت زندگی است. وقتی مخاطب با فشارهای معیشتی و ترافیک به سالن میآید، تمایل به اثری دارد که ذهن را رها کند، نه اثری که فکر عمیق میطلبد. اما امینی معتقد است تأثیرگذاری آثری مثل داستان خرسهای پاندا بر روان انسان، بسیار عمیقتر و ماندگارتر از نمایشهای صرفا تفریحی است. این، دلمازی اصلی هنرمندانی است که بر کیفیت و عمق اصرار دارند.
نمایش داستان خرسهای پاندا از ۷ آبان در تماشاخانه طهران به استقبال مخاطبان رفته و تجربهای را پیشنهاد میدهد که فراتر از تماشای معمولی است؛ تجربهای از سکوت، فکر و مواجهه با خود.