به گزارش آیندگان، آئین آغاز چهاردهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران در موزه سینما با فضایی متفاوت از مراسمهای معمول رو به راه افتاد. آرش اسحاقی، رئیس جشن، در سخنان آغازین خود به جای تشریفات اداری، به تحلیل ماهیت سینمای مستند پرداخت و با تأکید بر واژه جشن به معنای ستایش، مرز میان ثبت محض واقعه و خلق اثر هنری را ترسیم کرد. وی با لحنی صریح اعلام کرد که اگر سیاستگذاران درک میکردند مستندسازان پیش از وقوع بحران بر حقیقتها نور میتابانند، پس از وقوع حادثه برای تولید فیلم بخشنامهای صادر نمیکردند.
مراسم با رونمایی از پوستر جشن آغاز گشت و محمدرضا فرزام اجرای برنامه را برعهده داشت. در گذر زمان، لحن رسمی به سوگند عشق به این خاک تبدیل شد؛ اسحاقی با صراحت گفت در میان سینماگران، هیچ گروهی به اندازه فیلمسازان مستند دلبسته ایران نیستند. آنها زودتر از هر کاوشگری به کاوش در این خاک پرداختند. این جمله در سالن سکوت پرمعنایی را به همراه آورد.
لحظه اوج مراسم، تجلیل از محمدحسین حقگو، تهیهکننده پیشکسوت مستند بود. با پخش ویدیویی و حضور علیرضا دهقان و هادی معصومدوست، نشان جشن به وی اهدا گردید. حقگو در سخنان کوتاه اما عمیق خود، تفاوت مسیر سازندگی در سینمای مستند و داستانی را تشریح کرد در سینمای داستانی، چالشهای توزیع و بازگشت سرمایه مسیر را دشوار میسازند اما در مستند، با امکانات محدود، رسیدن به مقصد مسیری است پر از مشقت و خاطره. او اعتراف کرد که اگرچه بخش عمده فعالیتهای حرفهایاش در سازمانهای دولتی متمرکز بر فیلم داستانی بوده، اما هرگاه از آن مسئولیتها فاصله میگرفت، با اشتیاق به سینمای دوستداشتنی مستند پناه میبرد.
حقگو با تأکید بر نگاه آرمانگرایانه خود به این گونه سینمایی، ابراز داشت بضاعت بودجه در این حوزه اندک است اما اصرار بر حضور، نشانه عشق و تعلق خاطر است. این سخنان، بازتابی از واقعیت تلخ و شیرین سینمای مستقل ایران بود.
در ادامه، نشان جدید جشن با حضور زینب تبریزی و آزاده موسوی اعضای هیئت رئیسه رونمایی شد. سپس نوبت به تجلیل از منوچهر مشیری رسید؛ ویدیویی با حضور محسن استادعلی و سعید رشتیان ار یافت و مشیری با لبخندی ساده اما عمیق بیان کرد من بسیار خوشحالم که امروز جمعی را میبینم که خاطرات زیادی باهم داریم. حرف زیادی برای گفتن ندارم، فقط آمدم که به همه شما ابراز ارادت کنم. این سادگی، شاید قویترین