به گزارش آیندگان، سالن ایرانمال در سیام آبان شاهد گردهمایی چشمگیری از سرشناسهای سینما، تئاتر و موسیقی بود که به بهانه چهارمین جشن حافظ تدارک دیده شده بود. مراسم با اجرای یک هنرمند نابینا و نمایش کوتاه یک بازیگر مبتلا به سندروم داون آغاز شد، فضایی که بلافاصله مرزهای معمولین جشنوارهها را شکافت و به انسانیت هنر اشاره کرد.
امید معلم، دبیر جشن، با پوشش سفید نمادین به یادی از پدرش و در واکنش به بداخلاقیهای محیط هنری، بر ضرورت حفظ سرمایههای انسانی تأکید کرد. او های اقتصادی و اجتماعی را چالش اصلی دانست و همدلی را تنها راه عبور خواند. کیومرث مرادی نیز از تلاش هنرمندان در دو سال اخیر قدردانی کرد، نقشی که در سکوت رسانهها غالبا نادیده گرفته میشود.

لحظه اوج مراسم، بزرگداشت حسن معجونی بود که فرهاد ناظرزاده کرمانی درباره او گفت درباره معجونی باید پایاننامه نوشت. سجاد افشاریان با اعتزاز شاگردی خود را اعلام کرد و معجونی را بازیگرسازی نامید که حضورش دیگران را بالا میبرد. این تجلیل نه تنها کارنامه یک هنرمند، بلکه ارزش انتقال دانش در تئاتر ایران را تداعی کرد.

در موازی، رضا صادقی نشان حافظ را دریافت کرد و سخنانش را به شهدای میناب و جانباختگان لجستیک اختصاص داد، پیوندی عمیق بین هنر و درد جامعه. بهرنگ علوی با طنز به خاطرهای با بهنام بانی پرداخت، پیش از اینکه حمید صفت به عنوان بهترین بازیگر نمایشهای عظیم صحنهای برای آرش برنده شود. صفت که ریشه در موسیقی دارد، این جایزه را تجربهی جدیدی در اعتماد به نفس تئاتری خواند.

جشنواره در بخش موسیقی طیف وسیعی از سبکها را پوشش داد از همایون شجریان و سالار عقیلی در موسیقی ایرانی-تلفیقی تا فرزاد فرزین و بهنام بانی در پاپ. لایههای جایزهها از بهترین ترانه و آهنگساز تا رهبر ارکستر و تنظیمکننده، نشاندهنده فولوژی غنی صنعت موسیقی ایران است. همکاری بینالمللی فرزاد فرزین و پروژه هوش مصنوعی حامد دهقانی، نگاه آیندهنگر داوران را آشکار میسازد.

این جشنواره فراتر از توزيع جوایز، آینهای است برای وضعیت هنرهای نمایشی ایران. در میان لیستهای طولانی برگزیدگان، نامهایی چون مرتضی میرمنتظمی، احمد سلگی و زهرا ناظری حکایت از تنوع سنی و سبکی میکنند که در سالنهای رسمی کمتر دیده میشود. حضور گروههای جوان مثل قتل آقای هاورشام و نمایشهای عروسکی، امیدها را نسبت به نسلهای نوین تئاتر تقویت میکند.

ایدهان، به عنوان رسانهای که ریشه در تحلیل عمیق پدیدههای فرهنگی دارد، این مراسم را نه تنها رویداد سالانه، بلکه نشانگر تابآوری هنر ایران در برابر محدودیتها میانگار. تداوم جشن حافظ در سالهای اخیر، قدرت نرم جامعه مدنی هنری را ثابت میکند که با های اما ارادهی سنگین، فرهنگ را زنده نگه داشته است.