کشف سیستم حلقههای نپتون توسط وویجر ۲؛ از پیشبینیهای اولیه تا رصدهای تلسکوپ جیمز وب, در ۲۲ آگوست ۱۹۸۹، دانشمندان با اطمینان اعلام کردند که سیاره نپتون دارای یک سیستم حلقهای کامل است. تنها پنج روز پیش از نزدیکترین پرواز وویجر ۲ در ۲۵ آگوست، این فضاپیما تصاویری ثبت کرده بود که حلقههای نپتون را با تودههای روشن و ساختار کامل نشان میداد.
اگرچه این حلقهها از نظر ظاهری شباهت زیادی به حلقههای تاریک اورانوس و مشتری دارند، اما ترکیب دقیق مواد تشکیلدهنده آنها همچنان ناشناخته باقی مانده است.\سازماندهی و ویژگیهای فیزیکی حلقههای نپتون\سیستم حلقهای نپتون از پنج حلقه اصلی و معنادار تشکیل شده است. در حالت متراکمترین بخشها، چگالی این حلقهها قابل مقایسه با بخشهای کمچگال حلقههای زحل، مانند حلقه و ک کاسینی است.
مطالعه نپتون نقش مهمی داشتهاند گال، لو وریه، لاسل، آراگو و آدامز.
علاوه بر اینها، یک حلقه کمرنگ و بدون نام وجود دارد که همراستا با مدار قمر گلتیا قرار دارد. سه قمر کوچک نیاد، تالاسا و دسپینا نیز در میان این حلقهها به گردش خود ادامه میدهند.\\\\ماده تشکیلدهنده حلقهها به شدت تیره است و نسبت گرد و غبار در آنها بالا میباشد. عمق نوری این ساختارها کمتر از ۰.۱ برآورد شده است.
ید قطعی\اولین اشاره به احتمال وجود حلقه در اطراف نپتون به سال ۱۸۴۶ برمیگردد.
ویلیام لاسل، کاشف قمر تریتون، ادعا کرد حلقهای را رصد کرده است، اما این گزارش هرگز توسط جامعه علمی پذیرفته نشد و به عنوان یک خطای رصدی در نظر گرفته شد. اولین شواهد قابل اعتماد در سال ۱۹۶۸ با روش اختفای ستارهای به دست آمد، هرچند اهمیت آن تا کشف حلقههای اورانوس در ۱۹۷۷ ناشناخته ماند.\بلافاصله پس از کشف حلقههای اورانوس، تیمی از دانشگاه ویلانوا جستجوی سیستمحلقهای نپتون را آغاز کرد.
در ۲۴ مه ۱۹۸۱، آنها کاهش درخشندگی یک ستاره را در طول اختفا ثبت کردند، اما الگوی رصدی مستقیماً وجود حلقه را تأیید نمیکرد.
دانشمندان گمان میرفتند ساختاری ناقص (احتمالاً کمانها) وجود دارد، اما ماهیت دقیق آن راز مانده بود.\فضاپیمای وویجر ۲ در پرواز تاریخی خود در سال ۱۹۸۹، حلقههای نپتون را به صورت قطعی تصویربرداری و کشف کرد.
تحلیل مجدد دادههای اختفای زمینی پس از این ماموریت، ویژگیهای کمانها را تأیید کرد و تطابق کامل با یافتههای وویجر ۲ را نشان داد.\\\\پیشرفت در تصویربرداری از تلسکوپهای فضایی و زمینی\پس از ماموریت وویجر ۲، درخشانترین حلقهها (آدامز، لو و وریر) با تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپهای پیشرفته زمینی رصد شدند. با این حال، حلقههای ضعیفتر همچنان زیر حد دید این ابزارها باقی ماندند.
نقطه عطف جدید در سال ۲۰۲۲ رخ داد، وقتی تلسکوپ فضایی جیمز وب برای اولین بار از زمان وویجر ۲، موفق به رصد و تصویربرداری از حلقههای کمنور نپتون شد و افق جدیدی در مطالعه این سیستم باز کرد.