پرستاری داستانی است که گرمای زندگی را در اوج سرما و سختی به دیگران می‌بخشد؛ داستانی که نبض حیات را آرام می‌کند و زخم‌ها را با مهربانی به امید می‌پیوندد.
هر پرستار روایتی دارد؛ روایتی از شب‌های بی‌خواب، از شلوغی و اضطراب روزانه، از لحظات سخت و بی‌تاب، از امید و نور در تاریک‌ترین ساعت‌ها.
🔗 بیشتر بخوانید: تمپه چیست؛ نحوه تهیه تمپه و نگهداری آن + چند دستور غذا
روز پرستار، روز کسانی است که در برابر رنج و درد دیگران پایدار می‌ایستند و با دلی پر از محبت، بالین بیماران را از همدلی و امید پر می‌کنند تا در آخرین لحظات حیات نیز امیدوار بمانند.
به مناسبت ۱۷ آبان، روز پرستار، آیندگان با فاطمه‌سادات موسوی و سلمان رشیدی، زوج پرستار بیمارستان فراهم اجتماعی خرم‌آباد گفت‌وگو کرده است.
🔗 بیشتر بخوانید: چرا یک سریال را چند بار می‌بینیم و چرا این کار برای سلامت روان سودمند است؟_آیندگان
آیندگان: آیا به شغل پرستاری علاقه داشتید یا انتخاب دیگری را پذیرفتید؟
🔗 بیشتر بخوانید: مصرف جبرانی: راهی پیچیده برای ناکامی دادن تنهایی_آیندگان
فاطمه‌سادات موسوی: علاقه به هر مشغله به توانایی‌های درونی و استعداد فرد برمی‌گردد. به نظر من، هیچ علاقه‌ای از پیش تعیین‌شده نیست؛ ما در مسیر زندگی استعدادهای خود را کشف می‌کنیم و سعی می‌کنیم آنها را محقق سازیم. پرستاری نیز برای من از این قرار بود. احتمالاً ابتدا علاقه خاصی نداشتم، اما وقتی فهمیدم این شغل می‌تواند بخش بزرگی از زندگی‌ام شود و به من امکان دهد برای مردم کار ارزشمندی انجام دهم، علاقه‌ام بیشتر شد.
آیندگان: چه ویژگی‌های شخصیتی برای یک پرستار ضروری است؟
سلمان رشیدی: پرستاری ویژگی‌های خاصی می‌طلبد. از مهم‌ترین آنها صبر و تحمل است. پرستار با شرایط دشوار روبرو می‌شود و باید ایثار داشته باشد. عشق به شغل، مهربانی و محبت نیز الزامی هستند. اگر پرستار عشق و محبت نداشته باشد، کار سخت می‌شود. پرستار باید بتواند با صبر این محبت را به بیماران منتقل کند تا سختی‌های کار برای او تحمل‌پذیر گردد.
آیندگان: چه درس‌هایی از شغل پرستاری در زندگی شخصی‌تان به کار می‌آید؟
فاطمه‌سادات موسوی: یکی از جنبه‌های این شغل، ارزش بالای انسانی مانند عاطفه، مهربانی و حس همدردی است. جنبه دیگر، دانش و توانایی‌هایی است که یاد می‌گیریم. ما از هر دو برای زندگی خود بهره می‌بریم. در بُعد عاطفی، وقتی درد و رنج مردم را می‌بینیم، مشکلات زندگی خودمان راحت‌تر تحمل می‌شوند. در بُعد دانش، اگر حادثه‌ای برای اعضای خانواده یا حتی یک رهگذر در خیابان رخ دهد، می‌توانیم با استفاده از تکنیک‌ها و مهارت‌های یادگرفته، کمک کنیم و شاید جان 누군 را نجات دهیم. این توانایی‌ها برای ما تأثیرگذار و باارزش‌اند.
سلمان رشیدی: در واقع پرستاری هنری است که به بیمارستان محدود نمی‌شود. می‌توانیم این هنر را در زندگی شخصی و در حمایت از اقوام، آشنایان و حتی غریبان به کار بگیریم. اینکه بتوانیم با علم و مهارتی که داریم، در لحظات بحرانی به دیگران یاری رسانیم، حس رضایتی توصیف‌نشدنی به ما می‌دهد.
آیندگان: چگونه زمان خود را بین کار و زندگی مشترک مدیریت می‌کنید؟
سلمان رشیدی: ما یک فرزند داریم و به همین دلیل سعی می‌کنیم شیفت‌هایمان را طوری تنظیم کنیم که همیشه یکی از ما در خانه باشد و از فرزند مراقبت کند، اما در مواقعی که مجبور به معاوضه شیفت‌ها هستیم، مانند شیفت‌های متوالی صبح و عصر، فرزندمان را با خود به بیمارستان می‌آوریم و به فرد بعدی تحویل می‌دهیم. این کار سختی‌های زیادی دارد. در دوران کرونا که ناچار بودیم فرزند را به بیمارستان بیاوریم و از اینکه در معرض خطر باشد، دلواپس بودیم. با همدلی و همکاری یکدیگر، این دوره را پشت سر گذاشتیم.
آیندگان: دوران کرونا چه چالش‌های خاصی برای شما به همراه داشت؟
فاطمه‌سادات موسوی: پرستاری به خودی خود شغلی چالش‌برانگیز است، اما وقتی یک بیماری заrafa و خطرناک مانند کرونا شیوع می‌یابد، این چالش‌ها چندچندان می‌شوند. در اوج بحران کرونا، همسرم و من در اورژانس بیمارستان مشغول بودیم و فرزندمان را نیز با خود می‌آوردیم. شرایط بسیار سخت بود. نگرانی از حال بیماران و ناپایداری وضعیت آنها از یک سو، و نگرانی از انتقال بیماری به فرزند از سوی دیگر، فشار زیادی بر ما وارد می‌کرد. حتی گاهی وقتی به خانه برمی‌گشتیم، به دلیل احتمال ناقل بودن، نمی‌توانستیم به فرزندمان نزدیک شویم یا او را در آغوش بگیریم. این برای ما بسیار دشوار بود. خوشبختانه توانستیم از این مرحله سخت عبور کنیم، هرچند با هر موجی از کرونا ما نیز یک‌بار به این بیماری مبتلا شدیم.
آیندگان: اگر فرزندتان بخواهد پرستار شود، چه پیشنهادی به او می‌دهید؟
سلمان رشیدی: پرستاری شغلی شریف و باارزش است و در قرآن نیز از این حرفه تشکر شده است؛ خداوند در آیه ۳۲ سوره مائده می‌فرماید که هر کس انسانی را از مرگ برهاند، گویا همه بشر را زنده داشته است. این شغل نیازمند صبر و فداکاری است. اگر فرزندم بخواهد پرستار شود، تمام سختی‌های این شغل را برایش توضیح می‌دهم و اگر بتواند این شرایط را تحمل کند، تشویقش می‌کنم؛ چون پرستاری شغلی عزت‌دار و شریف است، اما انتخاب نهایی با خود اوست.
آیندگان: آیا تا به حال شرایط خاصی را تجربه کرده‌اید که بر احساسات شما تأثیر عمیق گذاشته باشد؟
فاطمه سادات موسوی: در دوران ده، دوازده سال فعالیت، سخت‌ترین شرایطی که تجربه کردم، دوران کرونا بود. دیدن بیماران جوان که به خاطر این بیماری جان خود را از دست می‌دادند برای ما بسیار دردناک بود. حتی برخی مواقع که تخت کافی برای بیماران نداشتیم، شرایط بدتر می‌شد و این سختی زیادی بر روح و روان ما داشت. پایان کرونا، بهترین حسی بود که در دوران خدمتم تجربه کردم.
سلمان رشیدی: من نیز یکی از تلخ‌ترین خاطراتم در دوران کرونا بود؛ یک بیمار جوان نزدیک به ۱۷، ۱۸ ساله داشتیم که وضعیت جسمانی خوبی نداشت. علی‌رغم همه تلاش‌هایی که کردیم، نتوانستیم او را نجات دهیم. چنین خاطراتی برای یک پرستار همیشه یادیده می‌ماند و حتی خارج از بیمارستان نیز بر احساسات او تأثیر می‌گذارد.
آیندگان: آیا تا به حال به مهاجرت فکر کرده‌اید؟
سلمان رشیدی: این سوال را بسیاری از ما می‌پرسند، اما جواب ما همیشه یکسان است: ماندن را انتخاب می‌کنیم. عشق به وطن، خانواده و هموطنان، بجانب تعلق خاطره‌ای که به سرزمینمان داریم، دلایل مهم ما برای ماندن هستند. مهاجرت ممکن است شرایط مالی بهتری فراهم کند، اما هیچ‌چیز نمی‌تواند جای خانواده و زادگاه را برای ما پر سازد.
آیندگان: چه انتظاری از جامعه و مسئولان دارید؟
فاطمه‌سادات موسوی: از جامعه انتظار داریم که مردم بیشتر با ما همکاری کنند و به ما اعتماد داشته باشند. از مسئولان نیز انتظار داریم که در زمینه استخدام نیروی انسانی کافی و اجرایی‌شدن صحیح تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری، ما را حمایت کنند.