به گزارش آیندگان، آن بغض ماهها در گلوی ما مانده بود، بیش از همه اما انگار در گلوی سردار آزمون مانده بود. سردار پیش از بازی گفته بود این بازی را میبریم، خودم کار را در میآورم. خاورمیانه و زندگی در آن مختصات جالبی دارد؛ اینجا همه مسائل عادی و روزمره، به یکباره میتواند دچار اتفاقات شگفت و غریب شود و برنامهریزی با مهمترین عامل پیروزی نیست، بلکه در کنار برنامهریزی، تلاش و پشتکار، برای پیروزی باید به عامل مهم دیگری یعنی عدم غافلگیری هم مسلط باشیم.
ناظر این مثال میتواند باشد که هفته پیش، وقتی مسئولان فوتبال خراسان رضوی خود را برای میزبانی از بازی ایران و قطر آماده میکردند، شهروندان بسیاری برای سفری کاری یا تفریحی به دبی تدارک دیده بودند، اما ورق به طوری خاورمیانهای چرخید که این مشهدیها بازی را از تلویزیون تماشا کنند و مسافران و مقیمان دبی، از نزدیک ناظر درخشش بازیکنان تیم ملی باشند. در حالیکه آسمان و زمین ایران آرام است و شهروندان ایرانی و گردشگران خارجی در حال سپری کردن زندگی عادیاند، قطریها به علت تهدیدات امنیتی ناشی از ماجراجوییهای تازه رژیم اشغالگر قدس در منطقه، خواستار برگزاری مسابقه در سرزمین شدند. مدیران فدراسیون فوتبال بلافاصله پس از ابلاغ کنفدراسیون فوتبال آسیا، ورزشگاه راشد شهر دبی، ورزشگاه اختصاصی باشگاه شباب الاهلی، را به عنوان میزبان معرفی کردند. هرچند مسئولان باشگاه شباب الاهلی و فدراسیون فوتبال امارات در میزبانی از این دیدار سنگ همه را گذاشتند، اما برگزاری بازی در این ورزشگاه دقیقا همانند ریختن اقیانوس در تنگ آب بود. ای کاش آتشبازی سردار و دوستانش در روبروی چشمان هشتاد هزار ایرانی تشنه فوتبال در ورزشگاه آزادی انجام میشد تا تیم ملی یکی از زیباترین صفحات تاریخ این ورزشگاه پیر را رقم بزند.
تک و توک ایرانیانی که به تیم ملی علاقه داشتند یا برای دریافت بلیتها به هتل آمده بودند، در لابی در حال تجزیه و تحلیل بازی بودند و در گفتگوهای چند نفره، ترکیبهای پیشنهادی و پیشبینیها را با هم به اشتراک میگذاشتند. چند نفر هم در رویاپردازی با چاشنی انتقام از قطر غرق بودند میبریم، خوب میبریم، انقدر گل میزنیم که تلفیق نیمهنهایی آسیایی را در آورده باشیم این را یکی از هواداران در لابی هتل به دوستانش گفت. بالاتر در رستوران هتل، بازیکنان و کادر فنی در حال صرف ناهار بودند که پیروزی در بازی روبرو تمام فکر و ذکرشان را اشغال کرده بود. مقداری آن طرفتر، قلعهنویی بسیار آرام نشسته بود و در همه زمان، لبخند بخش جدایی ناپذیر چهرهاش بود. انگار امیر آسودهترین عضو کاروان ایران بود. دلواپس نبوده، یا شاید توانایی سالهای حضور در فوتبال، او را مردی بدل کرده که میداند چگونه نگرانی را در خود حلاجی کند و در عوض لبخند امیدوارکنندهای به همکاران و شاگردانش تحویل دهد.
زمان حرکت که رسید، ایرانیان بیشتری برای ثبت عکس یادگاری و تشویق ملیپوشان در خروجی هتل چشمان به راه بازیکنان بودند و در نهایت با بدرقه چند ده نفر از هواداران، کاروان تیم ملی با اسکورت پلیس دبی، از میان ترافیک دیوانهکننده دبی، به استادیوم راشد رسید. میزبانی مهماننوازانه اماراتیها از ابتدای ورود تا زمان خروج، کاملا به چشم میآمد و اعضای تیم ملی و هواداران در این استقبال دلگرمکننده داخل استادیوم قرار گرفتند. اما مسئله شگفت، وجود یک بازار سیاه برای خرید و فروش بلیتهای بازی بود. بلیتهایی که تا پانصد و حتی هفتصد درهم مبادله میشدند، نشان میداد که سکوهای آرام استادیوم قرار است پر از علاقهمندان به تیم ملی باشد. یک سکو برای هواداران قطری، باقی در اختیار ایرانیها بود. هوای مطبوع، چمن مناسب، استادیوم لبریز از ایرانیها، سکوهایی که یکصدا ایران میخواندند و میزبانی بسیار خوب، همه چیز برای پیروزی فراهم آورده بود.
اگرچه تیم ملی خوب آغاز کرد، اما در یک غافلگیری دروازهی بیرانوند فرو ریخت. این غافلگیری بسیار سریع آدم را به دوحه میبرد، به همان جایی که با گل سردار پیش افتادیم، اما در ادامه غافلگیر شدیم و با چشمانی بهتزده، رقص توپ زیر پاهای اکرم عفیف را نظاره کردیم و در نهایت با چشمانی اشکبار استادیوم، جام ملتها و دوحه را با افسوس فراموشنشدنی ترک کردیم. آن بغض ماهها در گلوی ما مانده بود، بیش از همه اما انگار در گلوی سردار آزمون مانده بود. سردار پیش از بازی حرفش این بود این بازی را میبریم، خودم کار را در میآورم. از همان ابتدا و مقداری پیش از گل، درگیریهای فوتبالی بین اکرم عفیف و بازیکنان تیم ملی شکل گرفت. آشکار بود که این یک بازی عادی فوتبال نیست، قرار است یک اتفاق فوتبالی خاص رقم بخورد. قلعهنویی آرام ساعتی پیش، بسیار سریع تحول فرم داد و از یک دو اتفاق ابتدای بازی و در نهایت گلی که ایران خورد، عصبانی و خشمگین شد. وجود پررنگ قلعهنویی، حضور گاه و بیگاه آنتونیو، رحمان رضایی، آندو و الهویی در کنار زمین و انتقال مطلب به بازیکنان، پررنگترین اتفاق این دقائق بود.
سپس از گل تیم ملی، بازی شدت بسیار بیشتری گرفت و مجدد بازیای که میرفت گره بخورد، به لطف حمایت جانانه تماشاگران و بازی خوب بازیکنان در اختیار گرفت و سردار در همان نیمه اول مجدد زهر خود را به قطر ریخت. یک سانتر قشنگ از جناح چپ، یک پرواز قشنگ در آسمان دبی، گردش چشمنواز سر آزمون و توپی که در میان اسکورت نگاه دروازهبان قطری به تور چسبید. تا پیش از گل اول ایران، این قطریها بودند که سروصدایی اندک در استادیوم به راه انداخته بودند و سهم بیشتر از هفت هزار ایرانی حاضر در استادیوم، حسرت یک گل خورده و یکی دو توپی بود که به تیر خورده بود. اکنون اما همه چیز عوض شده بود، ایران بالا بود و هواداران شادمان از این گل.
آنچه در رختکن تیم ملی در میان دو نیمه روی میدهد، خود از رازهای نهان فوتبال ایران است، اما آنچه آشکار است، شدت بالای انتقال داده از سوی تیم آنالیز به کادر فنی و در نهایت تصمیمگیری سریع و درست کادر فنی و انتقال این تصمیمات به بازیکنان است. در خلال بازی چندین بار تیم آنالیز تبلتی را در اختیار سعید الهویی قرار میدادند و او هم با استخراج اطلاعات و همفکری با همکارانش، جزئیات مورد نیاز را در اختیار سرمربی میگذاشت. به نظر میرسد بااهمیتترین رکن کادری که قلعهنویی انتخاب کرده، انسجام است. اگرچه ما تا این مدت نمیدانیم در میان دو نیمه چه سخنانی در رختکن رد و بدل شده، اما خروجی بازی در نیمه دوم نشان از برتری تاکتیکی کادر فنی تیم ملی در روبروی کادر فنی قطر داشت.
نیمه دوم ایران مجدد همان تیمی شد که ژاپن را با همه ستارگاناش به مسلخ برده بود. اکنون این بار اکرم عفیف و دوستانش بودند که مسخ تماشای رقص توپ بین بازیکنان ایران بودند. بازی سریع تیم ملی کاملا قطریها را گیج کرده بود و توپها بعد از چند بار برخورد به تیر، بوسههای تعداد زیادی به تور دروازهی قطر زدند. ایران با درخشش سردار آزمون، توانست قطر را ناکام دهد، حتی اگر از گلهای مردود ایران و آن چند ضربهای که تیرک دروازهی قطر خورد هم بگذریم، ناکامی چهارگله قهرمان آسیا در دبی مجدد خون را در رگ فوتبال ایران جوشاند. اما سردار که با یک فداکاری ماندگار، زمان هتتریک را از خود گرفت تا محبی هم گلزنی کند، دست از کریخوانی برای قطریها برداشت و تیر آخر را به عفیف و بازیکنان قطر در آخر مسابقه شلیک کرد، جایی که در یک گفتگوی مختصر چند ثانیهای با تیم سوشال مدیای درباره بازی گفت بسیار آسون بود، حال نداد. اکنون ایران با صدرنشینی در گروه، با خیالی آسودهتر به سوی جام جهانی حرکت میکند و قلعهنویی و کادری که در روزهای پیش با انتقاداتی همراه بودند، میتوانند با اسایش ناشی از این برد قاطع، برای ماههای آینده برنامهریزی کنند.
