به گزارش آیندگان، دوران ابتدایی نه تنها فرصت طلایی برای بذرافشان سواد حرکتی است، بلکه بنای اصلی سبک زندگی آینده نسلها در همین سالها بنا میشود. غفلت از این واقعیت، هزینهای است که جبراناش در سالهای بزرگسالی دشوار و گاهی غیرممکن مینماید.
رضوان حکیمزاده، معاون آموزش ابتدایی وزارت آموزشوپرورش، در نشست مشترک معاونتهای آموزش ابتدایی و تربیتبدنی و سلامت، بر ضرورت تغییر مسیر برنامههای توانمندسازی از حالت آموزشی محض به رویکرد مهارتآموزی تأکید کرد. وی با اشاره به تجربه اجرای طرح بازی و یادگیری در مدارس، اظهار داشت تلفیق بازی، یادگیری و فعالیتهای بدنی در زیستبوم جدید برنامه درسی، میتواند فرصتهای مؤثری برای رشد همهجانبه دانشآموزان فراهم آورد.
معاون آموزش ابتدایی هشدار داد که تعدد برنامهها و انتظارات بخشهای مختلف، بدون هماهنگی و انسجام، بار بر دوش آموزگاران شده است. از این رو، برنامههای توانمندسازی بایستی با رویکرد تلفیقی و در چارچوب برنامه درسی مدارس اجرا شده، ذیل برنامه یکپارچه توسعه حرفهای مدرسه توانا قرار گیرند. در این برنامه، مدیر مدرسه محور هدایت و راهبری توانمندسازی معلمان است و محتوای دورهها باید با مشارکت مستقیم آموزگاران و بر اساس نیازهای واقعی آنان تدوین شود.
حکیمزاده با تأکید بر اینکه معلمان بهترین مرجع شناسایی نیازهای حرفهای خویش هستند، گفت مشارکت فعال آموزگاران در نیازسنجی و طراحی دورهها، زمینه افزایش اثربخشی و کاربردیشدن آموزشها را میسازد. وی همچنین بر ادامه همکاری مشترک معاونتهای آموزش ابتدایی و تربیتبدنی و سلامت در سطح استانها تأکید کرد و گفت این همکاری نباید به نشستهای ستادی محدود بماند، بلکه در تمامی مراحل برنامهریزی و اجرا تداوم یابد تا از موازیکاری جلوگیری شده و اهداف مشترک محقق گردد.
نکته بنیادین که از سخنان معاون ابتدایی برمیآید، این است که سواد حرکتی تنها متعلق به کلاس تربیتبدنی نیست، بلکه از آموختههای ماندگار و اثرگذار در تمام مراحل حیات است. آموزش فعالیتهای بدنی صحیح، علاوه بر ارتقای سلامت دانشآموزان، میتواند به بهبود سبک زندگی و سلامت خود معلمان نیز کمک کند؛ از این رو، بخش قابلتوجهی از دورههای آموزشی بایستی به تمرینهای عملی و کسب مهارت اختصاص یابد.
در جمعبندی، اجرای هماهنگ، هدفمند و مهارتمحور دوره آموزشی بازی و ورزش مدرسهای ویژه آموزگاران پایه در استانهای سراسر کشور، نیازی انکارناپذیر است. موفقیت این طرح بستگی دارد به آنکه چقدر بتوانیم فاصله بین سیاستگذاری در سطح ماکرو و واقعیت کلاسهای درس را با مشارکت واقعی معلمان و مدیریت هوشمندانه مدیران مدارس، پر کنیم.