به گزارش آیندگان مهدی رجبیان کارگردان مستند ماه مثل ماهروزه در گفتگو با مهر روایت کرد که این اثر زندگی پدر و مادر او در یک روستای دورافتاده را به تصویر میکشد. مادرش ماهروزه در میانسالی دچار آلزایمر زودرس شده و محور فیلم، پرستاری بیدریغ رجب در سکوت و تنهایی روستاست.
رجبیان دو دلیلی برای ساخت این مستند را بیان کرد اول دینی که به گردن داشت چرا که مادر هنرمند بود و از اولین فیلمهای او در کنارش بوده، و دوم کشف عشق پنهان پدر در برابر بیماری مادر. در روستاها عشق معمولا زبان نیاورده است اما بیماری نشان داد رجب چگونه تمام وقت را وقف مراقبت کرده است.
ساختار روایی فیلم منحصر به فرد است ماهروزه راوی است اما از آنجا که قدرت گفتار ندارد، راوی شخص ثالثی با لهجه و آوازی شبیه مادر انتخاب شده تا نزدیکی احساسی منتقل شود. داستان از آشنایی در جنگل آغاز میشود، عروسی و اولین شب در دل جنگل، سپس زندگی در روستای رجب.
تصویربرداری یک سال و نیم و تدوین هفت ماه طول کشید. رجبیان خود تصویربردار بوده و در خانه پدری فیلمبرداری کرد. در طول تدوین مادرش فوت کرد و کار دو ماه متوقف ماند. کل تولید حدود دو سال و سه ماه به طول انجامید. هزینهها بالكامل از جیب رجبیان تامین شده چون حمایتی از ارگانها دریافت نکرده بود.
فیلم در جشنواره فیلم کوتاه تهران و جشنواره هزار و یک روایت در خراسان شمالی عرضه شد و در بخش دوم دو جایزه بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را برد. رجبیان انتقاد کرد که در جشنوارههای بزرگ فیلمهای مستقل مستند مظلوم میمانند و جوایز اغلب برای آثار وابسته به انجمنهای خاص حفظ میشود. اکران بینالمللی آغاز شده و رجبیان امیدوار است مسئولان به سینمای مستقل که بیشترین افتخارات بینالمللی را میآورد، اهمیت بیشتری بدهند.
روایت رجبیان نشان میدهد که سینمای مستقل ایران همچنان با چالشهای مالی و ساختاری روبروست اما توانسته است با موضوعات انسانی و رواییهای جسور، مخاطب را در سطح جهانی به خود جلب کند.
این مستند نه تنها بیوگرافی یک خانواده روستایی است، بلکه مختصری از تاریخ بیصدای عشق و وفادگی در برابر فراموشی و بیماری است که با زبانی سینمایی کمکلام اما پرمعنا، به مخاطب جهانی میگوید.