به گزارش آیندگان، فضای سالن همایش مرکز همایشهای بیمارستان قلب شهید رجایی صبح یکشنبه اول آذر ماه ۱۴۰۵ شاهد جمعیتی بود که چهرههای آن بار تجربه و مسئولیت را بر پیشانی داشت. محمدرضا ظفرقندی، وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، با لحنی که همزمان تدبیر و آشتی را القا میکرد، گامی فراتر از معمول سخنرانیهای رسمی برداشت و مبنای گفتار خود را بر مفهومی نهاد که معمولا در لحظات بحرانی به یاد میآید تابآوری.
وزیر بهداشت با صراحت اعلام کرد که تابآوری منحصر به دوران جنگ و نزاع نیست، بلکه باید در بافت روزمرهی کار پرستاری و مدیریت سلامت نهادینه شود. وی تأکید داشت که این بحثها نباید در محیط بستهی همایشها مانده و بایستی به سازماندهی عملیاتی در سطح کلان برسد. این دیدگاه، تغییر رویکردی است که از واکنش به بحران به سمت پیشگیری و تقویت پایدار میروند.
ظفرقندی با اشاره به نقش مترونها و مدیران پرستاری، نگاه مترون را با کار فردی و گروهی پرستاران پیوندی استراتژیک خواند. او بیان داشت که در جنگ اخیر، کلیه نیروهای سلامت در مواضع خود ایستادند و این حضور، نشاندهنده ظرفیت درونی سیستم است. اما وی بلافاصله تفکیکی دقیق ترسیم کرد تابآوری با سختگیری و فشار آوردن متفاوت است. اگر شرایطی فراهم آید که تابآوری شکل بگیرد، بهرهوری به طور طبیعی افزایش مییابد.
نکتهای که وزير بر آن اصرار ورزید، ایجاد امکانات رفاهی برای پرسنل بود. به عقیده وی، بخشهایی از مدیریت هنوز ماهیت بسته تابآوری را درک نکردهاند و بر این باورند که تحمل سختی، معادل تابآوری است. این سوءتفاهم، مانع اصلی تحقق محیط کاری سالم است. ظفرقندی با اشاره به حماسهای که مردم در جنگ اخیر آفریدند، مترونها را به پختگی بیشتر در عمل دعوت کرد تا وظیفهی سنگین روی دوششان به خوبی انجام پذیرد.
این همایش، فراتر از یک جلسه روتین، میتواند نقطه عطفی در تعریف مجدد قرارداد اجتماعی بین نظام سلامت و نیروی پرستاری باشد. وقتی وزیر بهداشت بر ضرورت خروج بحث از اتاقهای مذاکره و ورود به فاز اجرایی تأکید میکند، پیام ضمنی این است که تابآوری نه یک شعار، بلکه یک الزام مدیریتی است که باید در بودجهبندی، نیروی انسانی و فرهنگ سازمانی منعکس شود.
انتظار میرود با تسری اینگونه جلسات در سطح استانها و مراجع آموزشی، معماری تابآوری از کاغذ به عمل برون ریزد. تحقق این آرمان، نیازمند اراده سیاسی، تخصیص منابع و تغییر عقلیت مدیریتی است تا پرستاران نه تنها در لحظات بحران، بلکه در هر روز کاری، با اطمینان و امنیت روانی به خدمتگذاری ادامه دهند.