به گزارش آیندگان، محققان با بررسی دادههای بیش از هفده هزار نفر، پیوندی معنیدار بین دریافت فولات و کاهش احتمال ابتلا به سرطان کولورکتال آشکار کردهاند که در میان زیرنوعهای مختلف تومور نسبتا ثبات دارد.
این تحقیق که با گردآوری اطلاعات از هشت هزار و نهصد و هفتاد نفر مبتلا و هشت هزار و نود و هشت نفر سالم انجام شده، نشان میدهد کل فولات و به ویژه شکل مکملی آن، ارتباط قویتری با کاهش خطر دارد در مقایسه با فولات صرفا غذایی. الگوی مشاهدهشده در تومورهایی با جهشهای ژنی BRAF و KRAS و همچنین موارد با ناپایداری ژنومی، همجهت بوده است.
فولات در بدنه نقش بنیادینی در سنتز و ترمیم دیانا و تنظیم سطح هموسیستئین ایفا میکند؛ این مسیرها مستقیما بر کنترل رشد و انقسام سلولی تأثیر میگذارند. با وجود نتایج مشجع، محققان تأکید میکنند که ماهیت مشاهدهای مطالعه مانع است تا از روی دادهها نتیجهگیری علی دقیق حاصل شود، چرا که افرادی با مصرف بالا ممکن است سبک زندگی و عادات غذایی متفاوتی نیز داشته باشند که به طور همزمان بر سلامت روده اثرگذارند.
منابع غنی از فولات در رژیم روزمره طیف وسیعی از گزینهها را در اختیار قرار میدهند اسفناج، کلم پیچ، بقولیات از جمله عدس، نخود و لوبیا سیاه، و همچنین زرده تخممرغ. در میان اشکال موجود، اسید فولیک رایجترین نوع در غذاهای غنیشده و مکملهاست، در حالی که متیلفولات یا ۵-MTHF به عنوان نسله کاملا زیستفعال، جذب و متابولیزم سریعتری دارد اما در بازار کمتر یافت میشود.
نکته قابل توجه این است که ارتباط فولات با خطر سرطان برای تومورهای ضعیفتر گزارش شده، هرچند این تفاوت از نظر آماری به حد قطعیت نرسیده است. این یافتن گویای آن است که مکانیسمهای پیشگیریمحتمل فولات ممکن است در زیرنوعهای مولکولی خاص تومور، سطوح اثربخشی متفاوتی داشته باشد.
پیش از آغاز هرگونه مکملسازی، مشورت با متخصص مراقبتهای بهداشتی ضروری است، زیرا نیازهای فردی و شرایط بالینی میتواند تعیینکننده دوز و شکل مناسب فولات باشد. تمرکز بر رژیم غذایی متنوع و غنی از منابع طبیعی، همچنان استراتژی اولویتدار و کمریسک برای حمایت از عملکردهای حیاتی بدن باقی میماند.
متخصصان تغذیه تأکید میکنند که تعادل در دریافت فولات از طریق ترکیب منابع طبیعی و در صورت نیاز مکملهای استاندارد، میتواند بخش مؤثری از برنامه جامع پیشگیری از بیماریهای مزمن روده باشد. بررسیهای تکمیلی در حال انجام برای روشنسازی دقیقتر مکانیسمهای مولکولی و تعیین دوزهای بهینه در گروههای سنی و جنسیتی مختلف ادامه دارد.
نتایج حاضر با توصیههای راهنمایهای بینالمللی تغذیه برای افزایش مصرف سبزیجات، بقولیات و غلات کامل همخوانی دارد و دلایل جدیدی برای تقویت این رویکرد در سیاستهای سلامت عمومی فراهم میآورد. پایش منظم وضعیت ویتامین بینوف در جمعیتهای پرخطر، میتواند ابزاری کارآمد برای شناسایی و مداخله زودهنگام باشد.