0
0 در چهاردهم ژوئن ۱۹۶۲، ده کشور اروپایی برای انجام مشترک تحقیقات علمی در فضا، یک سازمان بین‌المللی را تأسیس کردند و کنوانسیون سازمان تحقیقات فضایی اروپا (ESRO) را امضا نمودند.
بلژیک، دانمارک، فرا‌نسه، آلمان، ایتالیا، هلند، اسپانیا، سوئد، سوئیس و بریتانیا در پاریس بر این کنوانسیون امضا کردند. پیر اوگر به عنوان اولین مدیرکل ESRO منصوب گردید.
دولت‌های اروپایی کمیسیون تدارکاتی اروپایی برای تحقیقات فضایی (COPERS) را جهت بررسی امکانات تلاش مشترک فضایی تشکیل داده بودند. این کمیسیون نخستین جلسه خود را در مارس ۱۹۶۱ در پاریس برگزار کرد.
مهم‌ترین مأموریت COPERS، تدوین برنامه علمی و زیرساخت‌های لازم، تعیین بودجه و تهیه کنوانسیون برای امضای کشور‌های عضو علاقه‌مند بود.
در تدوین اولیه کنوانسیون ESRO، هیچ ماده‌ای برای توزیع قرارداد‌ها بر اساس توزیع جغرافیایی پیش‌بینی نشده بود.
آخرین مطالب
در جلسه سوم COPERS در اکتبر ۱۹۶۱، یک سند ۷۷ صفحه‌ای تدوین شد که سازمان تحقیقات فضایی اروپای آینده را تشریح می‌کرد. این سند در پنج بخش، نمای کلی ESRO، برنامه علمی، مرکز فناوری، مدیریت داده‌ها، و وسایل نقلیه را پوشش می‌داد.
این سازمان برنامه ماهواره‌ای علمی اروپا را در دوره ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳ آغاز کرد. فرآیند طولانی و پیچیده همکاری ESRO با ELDO در نهایت در سال ۱۹۷۵ به تولد آژانس فضایی اروپا (ESA) منجر گردید.
