تخت مشترک مادر و نوزاد، چطور بر رشد روانی فرزند تأثیر می‌گذارد؟_آیندگان

به گزارش آیندگان

آیا فرزند‌تان تازه به دنیا آمده و ساعت‌های خواب‌تان برهم‌ریخته شده؟ در کودکی که یک یا دو ساله است، دودلی می‌کنید که آیا بهتر است او در کنار شما بخوابد یا در تخت جداگانه؟ در این مطلب با هم بررسی می‌کنیم که اشتراک تخت چگونه بر رشد روانی فرزند اثر می‌گذارد. به والدین شدن فرایندی است پیچیده و پرچالش. فراتر از وظیفه‌ی مشهود مراقبت از نوزاد، یکی از ابعاد حیاتی که عمیقاً تحت تأثیر قرار می‌گیرد، خواب کودک و والدین می‌باشد.

🔗 بیشتر بخوانید: بیمارستان شهید سلیمانی شلمچه در آستانه اربعین در حالت آماده‌باش کامل

اهمیت خواب کافی برای رشد نوزاد

بررسی‌های علمی بر لزوم خواب مناسب برای توسعه نوزادان تأکید دارند. نتایج نشان می‌دهد که نوزادانی که به اندازه کافی می‌خوابند، در حوزه‌های شناختی و عاطفی پیشرفت بهتری نشان می‌دهند. خواب از رشد مغز حمایت می‌کند، فرایند تثبیت حافظه را آسان می‌سازد و بر تنظیم هیجانات اثربخش است. به همین دلیل، الگوی منظم خواب با کاهش ریسک اختلال‌های خواب در سال‌های بعد زندگی مرتبط است. از این رو، تامین خواب باکیفیت و کافی برای سلامت و رشد کلی نوزادان اهمیت ویژه‌ای دارد. علاوه بر این، موضوع هم‌خوابیدن با کودک دیدگاه‌های والدین را به دو طیف متمایز تقسیم کرده است: گروهی به شدت طرفدار این روش‌اند و گروهی دیگر مخالف. بسیاری از والدین این پرسش را در ذهن دارند که آیا حضور کودک در تخت مشترک بر رشد روانی او تأثیرگذار است یا خیر.

اولین نکته‌ای که اطرافیان برای قضاوت درباره والدین تازه‌کار به آن توجه می‌کنند، میزان خواب فرزندان است. همین موضوع باعث شده تا خواب نوزاد به یکی از دغدغه‌های اصلی و بحث‌برانگیز در بسیاری از خانواده‌ها تبدیل گردد.

🔗 بیشتر بخوانید: لارنگوسکوپی؛ همه‌چیز درمورد برسی حنجره

در برخی کشورهای غربی، صنعت نوظهوری شکل گرفته است که در آن افراد به عنوان مربی و مشاور خواب نوزاد فعالیت می‌کنند. این کارشناسان به والدین کمک می‌کنند تا نوزادانشان به تنهایی در تخت بخوابند و شبی آرام را تجربه کنند، بدون اینکه خواب والدین مختل شود. با این حال، همگان در جهان بر این عقیده متحد نیستند که نوزاد یا کودک کوچک باید به طور جداگانه و پیوسته بخوابد. این روش جدید تفاوت‌های بارزی با سنت‌های تاریخی خواب نوزادان در طول تاریخ بشر دارد.

تغییرات تاریخی در الگوهای خواب نوزادان و والدین: از اشتراک تخت تا استقلال

اشتراک تخت میان نوزاد و والدین در بخش اعظم تاریخ بشر متداول بوده و همچنان در بسیاری از کشورها رواج دارد. پیش از قرن نوزدهم در بریتانیا، نگرانی خاصی درباره خواب نوزاد و مکان خواب او وجود نداشت. خانواده‌ها، شامل مادران و نوزادان، بیشتر در تماس قریب با یکدیگر می‌خوابیدند؛ به طوری که اگر نوزاد در طول شب بیدار می‌شد، فردی در دسترس بود که بلافاصله مراقبت می‌کرد.

🔗 بیشتر بخوانید: آمار سقط جنین در سرزمین افت یافت/ مطرح “نفس” علتانصراف از سقط 15هزار جنین شد_آیندگان

این نمط با انقلاب صنعتی در قرن نوزدهم دگرگون شد. بروز خانواده‌های میان‌سین و رواج مفهوم استقلال، خواب بی‌وقفه را به آرزوی مطلوب‌تری مبدل کرد و والدین ترجیح دادند در فضایی آرام‌تر استراحت کنند. امروزه تعداد زیادی از توصیه‌های تربیتی بر برنامه‌های سخت‌گیرانه خواب و خواب نوزادان به تنهایی برای ترویج استقلال تأکید دارند. با این حال، باید بدانیم که این روال همیشه عرف نبود و همچنان در بسیاری از نقاط جهان اینگونه نیست.

بحث درباره اشتراک تخت میان والدین و نوزاد همچنان موضوعی جنجالی و رایج است. برخی کارشناسان به دلیل ارتباط با سندرم مرگ ناگهانی نوزاد (SIDS) تا پیش از شش‌ماهگی آن را توصیه نمی‌کنند. در حالی که برخی دیگر معتقدند این کار می‌تواند برای رشد کودکان سودمند باشد. دلایل متعددی وجود دارد که والدین را به انتخاب اشتراک تخت می‌اندازد؛ اما برای برخی والدین، خوابیدن جدا از نوزاد تنها راه مدیریت خستگی شدید و بیداری‌های مکرر شبانه است.

برای رشد کودک خود:‌۱۰ بازی بسیار برای رشد توانایی‌های ذهنی و جسمی کودکان

اکنون مسئله این است که با وجود ناکافی بودن شواهد علمی درباره تأثیرات روانی اشتراک تخت با کودکان، محققان قادر به انجام آزمایش‌های گسترده در این حوزه نیستند. چرا که چنین آزمایش‌هایی مستلزم خواهد بود که از گروهی از والدین خواسته شود تخت خود را با کودک به اشتراک بگذارند و از گروه دیگر بخواهند از این کار پرهیز کنند. این امر انتخابی شخصی در والدین‌گری است. برای پاسخ به این پرسش، بهترین رویکرد بهره‌گیری از مطالعات طولی مشاهده‌گرانه است. این مطالعات به طوری طراحی